Historia watahy:
To było jakiś czas temu.
Wędrowałam wszędzie, szukałam nowego domu, zawsze gdy gdzieś dołączałam nie byłam tam długo.
W końcu trafiłam na Watahę Mrocznego Anioła, przygarnęła mnie para Alpha.
Minął jakiś czas zaprzyjaźniłam się z wilkami i z przybraną siostrą Inatirą.
Mój ojciec powiedział, że to ja będę kolejną przywódczynią watahy, bałam się, że Ina się zezłości i będzie za wszelką cenę walczyła o miejsce przyszłej Alphy, lecz było inaczej, była szczęśliwa. Ja również bo nie róinowała się nasza przyjaźń siostrzenna.
Minął jakiś czas, doszło do konfliktu między naszą watahą i Watahą Wrogości.
Była ostra walka, ja i moja siostra byłyśmy ukryte głęboko w jaskini stulone do siebie jak myszki, które chowają się przed głodnym kotem. Ojciec wezwał Lin by nas broniła, Lin była towarzyszką ojca, była mu wierna i posłuszna, lubiła mnie i to bardzo.
Siedziałyśmy tam, nagle rozległo się głośne wycie, to było wycie mojego ojca, jego ostatnie wycie, wycie bólu, usłyszałam jak coś upadło, wiedziałam, że to był on. Po chwili usłyszałam jak ktoś wchodzi do jaskini, wzięłam Inatirę głębiej, do mojej małej skrytki gdzie nikt nie wchodził, wejście było małe, ale w środku było dużo miejsca. Razem z Lin i Inatirą siedziałyśmy tam, jedyny minus tego miejsca była taki, że było tam potwornie zimno. Lin rozpaliła male ognisko i zrobiło się cieplej.
Nie wiem ile minęło, był chyba nowy dzień. Lin wyszła by sprawdzić czy wszystko już dobrze, po chwili wróciła do nas i powiedziała, że można wyjść. Wyszłyśmy i to co zobaczyłyśmy było okropne. Przed jaskinią leżał nasz ojciec, martwy. Inatira podbiegła do niego i wołała:
- Tato! Tato! Odezwij się błagam - łzy płynęły jej po pyszczku, nie mogła się pogodzić z tym, że go już nie ma, krzyczała dalej - Tato! Proszę wstań, nie rób nam tego! Proszę! - Dotknęłam ją w ramię i powiedziałam:
- On już cie nie słyszy, jest w lepszym miejscu, może będzie nas odwiedzał, jako duch, ale na obecną chwile nie możemy nic zrobić, on jest tam gdzie my pójdziemy za długi, długi czas. - Inatira przytuliła mnie mocno.
- Czemu to się stało teraz, czemu? - mówiła zapłakanym głosem.
- Nie wiem, ale wiem, że ci którzy to zrobili srogo mi za to zapłacą.
Inatira postanowiła odejść, w tym miejscu było jak dla niej za dużo wspomnień. Odeszła. Gdy Ja i Lin zbierałyśmy martwe wiki, trafiłam na swoją matkę jeszcze oddychała, podbiegłam do niej.
- Mamo!? Mamo?! Czy wszystko dobrze?
- Nie. Musisz przejąć obowiązek Alphy. Pochowaj wilki z naszej watahy, a wrogów spal. Zrób to jako moją ostatnią wolę. - powiedziała ledwie po czym przestała oddychać.
- Czemu to się stało!? nie daruję im! Nie daruję! Ale najpierw spełnię prośbę matki.
Jak prosiła tak zrobiłam, pochowałam wilki z naszej watahy, a wrogów spaliłam. Jeden się jeszcze ruszał. Użyłam mocy " Cichy szept" i szeptałam mu to co zrobił, to kim jest, to gdzie trafi, gdy zaczęła go od środka palić jego złość wrzuciłam go do ogniska, zaskamlał głośno po czym przestał się ruszać.
gdy skończyłam już poszłam do mojej jaskini i czekałam aż ktoś dołączy, czekałam i czekałam, aż w końcu...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz